دیگ دل را به از جگر خوردی

دور شو دور شو ز نزدیکش

روشنی شو ز ننگ تاریکش

گر براین خوان تو جفتی و فردی

که مه او و مه عز دولت او

چکنی باد ریش و سبلت او

خواجه تو قناعت تو بس است