خواجه تو قناعت تو بس است

دیگ دل را به از جگر خوردی

که مه او و مه عز دولت او

چکنی باد ریش و سبلت او

صبر و همت بضاعت تو بس است

که خود آبستن است با همه ساز

شب کوتاه تو به روز دراز