دون رعنا همیشه مضطر به

صبر و همت بضاعت تو بس است

که خود آبستن است با همه ساز

شب کوتاه تو به روز دراز

دست او با دهان برابر به

صلح بی جنگ به کریمان را

کلبه از سنگ به لئیمان را