نیک بشنو کهآن به اصلی گفت

تو بدین سو همی چه پویی تفت

کانکه دستار برد زان سو رفت

مرد دستار برده فصلی گفت

گفت ای خواجه گرچه زان سون شد

نه ز بند زمانه بیرون شد

چه دوم بیهده سوی بستان