زان بمانده است خیره در پس در

پای بر فرق بحر چون کشتی

ریختی آب رویت از پی نان

ای لت انبان کجاست دست اشنان

خواجه گاو سار همچون خر

بهره علم تو نیابد کس

زانکه از علم نام داری و بس