زانکه دیوی رسید فریادت

همچو دونان گران و ارزانند

از پی صید آهوی خوش پوز

چشمها سرمه کرده ای چون یوز

ای کم از خاک چیست این بادت

مردمی گیر و دانش و آزرم

ویحک از ریش خود نداری شرم