مردمی گیر و دانش و آزرم

چشمها سرمه کرده ای چون یوز

زانکه دیوی رسید فریادت

ای کم از خاک چیست این بادت

ویحک از ریش خود نداری شرم

تا کی از ریح و ضحکه و تسخر

زین سر و ریش شرم دار ای خر