شود از باده و طرب بیزار

شده سردی نصیب در ازلش

نوحه بسیار خوشتر از غزلش

از حدیثش معاشر و می خوار

گر فسرده شدی چو پیه آخر

نشنوی نغمه کریه آخر

تا کی این ژاژ بی شمار آخر