گر فسرده شدی چو پیه آخر

نوحه بسیار خوشتر از غزلش

از حدیثش معاشر و می خوار

شود از باده و طرب بیزار

نشنوی نغمه کریه آخر

تا کی این ژاژ بی شمار آخر

ویحک از خلق شرم دار آخر