ویحک از خلق شرم دار آخر

گر فسرده شدی چو پیه آخر

نشنوی نغمه کریه آخر

تا کی این ژاژ بی شمار آخر

چون سبکسار گشت هزل فروش

در خورست آن زمان گرانی گوش

دین که با شادمانی آمد جفت