ریش خود می ریند و شادانند

سال و مه از برای نیک و بدی

شده راضی به جور همچو خودی

ابلهی را خدایگان خوانند

روز و شب در رکاب سفله دوان

همچو سگ خواستار لقمه نان

ور کند عطسه مرورا چو خدای