ور کند عطسه مرورا چو خدای

ریش خود می ریند و شادانند

روز و شب در رکاب سفله دوان

همچو سگ خواستار لقمه نان

سجده آرد بایستد به دو پای

وز پی سوزیان وز چیزش

یرحم الله گوید از تیزش