که کند خاک خانه آبادان

گفت آنرا که چون تو جان آوار

باشد اندر قفا به لیل و نهار

از کجا آرد آن دل و آن جان

انده انتظار تو یکدم

نگذارید جان من بی غم

از حماقت بود چو شهماتم