از غم جان و دین نپردازم

نگذارید جان من بی غم

از حماقت بود چو شهماتم

به از این ساختن سرا ماتم

که روان سوزم و مکان سازم

کرم پیله نیم که زندانم

سازم از بهر جان به دندانم