که روان سوزم و مکان سازم

از حماقت بود چو شهماتم

به از این ساختن سرا ماتم

از غم جان و دین نپردازم

کرم پیله نیم که زندانم

سازم از بهر جان به دندانم

تا بود بعد مرگ بهر کفن