که از زیب خودش کردی تو زیبا

بدان شد شب شفا و راحت خلق

که سودای توش بخشید سودا

چو پروانه ست خلق و روز چون شمع

هر آن پروانه که شمع تو را دید

شبش خوشتر ز روز آمد به سیما

همی پرد به گرد شمع حسنت