ای چو خورشید آسمان جمال

از پی نور و سرخ رویی جمع

برده از دین نه از سر مردی

چون صبا از چمن ره آوردی

وی چو ماه چهارده به کمال

کمر از بهر تو همی بندم

کز پی سوختن همی خندم