خیره رویی و بی خودی چو مگس

بیشه نظم را چو شیر بود

جان نه زین چار طبع چیر بود

خود مرا نیست بی تو زهره و بس

چون نه مردان طمع و پر خاشم

خاره را خیره خیر چه تراشم

گورخر چون نداد کس را دست