لقمه خوان نعمتت نچشم

گر تو تاجی دهی ز احسانم

به سر تو که تاج نستانم

زانکه چون طوق منتت بکشم

نبوم بهر طمع مدحت گوی

این نیابی ز من جز از من جوی

نه کهن خواهم از کسی و نه نو