نبوم بهر طمع مدحت گوی

به سر تو که تاج نستانم

زانکه چون طوق منتت بکشم

لقمه خوان نعمتت نچشم

این نیابی ز من جز از من جوی

نه کهن خواهم از کسی و نه نو

نیک داند ز خوی من خسرو