ومیآید که چون قدریان غلبه گرفتند و مذهب اهل اعتزال اندر جهان پراکنده شد، حسن البصری رضی الله عنه به حسن بن علی رضی الله عنهما نامه ای نبشت و گفت:

منهم: جگربند مصطفی و ریحان دل مرتضی، و قره عین زهرا، ابومحمد الحسن بن علی، کرم الله وجهه

وی را اندر این طریقت نظری تمام بود و اندر دقایق عبارات حظی وافر؛ تا که گفت اندر حال وصیت: «علیکم بحفظ السرائر؛ فان الله تعالی مطلع علی الضمائر. بر شما بادا به حفظ اسرار؛ که خداوند تعالی دانندۀ ضمایر است.»

و حقیقت این ان بود که بنده مخاطب است به حفظ اسرار، همچنان که به حفظ اظهار. پس حفظ اسرار از التفات به اغیار بود و حفظ اظهار از مخالفت جبار.

بسم الله الرحمن الرحیم

السلام علیک یابن رسول الله و قره عینه، و رحمه الله و برکاته.

اما بعد، فانکم، معاشر بنی هاشم، کالفلک الجاریه فی اللجج، و مصابیح الدجی، و اعلام الهدی و الائمه القاده، الذین من تبعهم نجا، کسفینه نوح المشحونه التی یول الیها المومنون و ینجو فیها المتمسکون. فما قولک، یابن رسول الله صلی الله علیه عند حیرتنا فی القدر و اختلافنا فی الاستطاعه؟ لتعلمشنا بما تاکد علیه رایک، فانکم «ذریه بعضها من بعض» بعلم الله علمتم، و هو الشاهد علیکم و انتم شهداء الله علی الناس، والسلام.