بسم الله الرحمن الرحیم

وی را اندر این طریقت نظری تمام بود و اندر دقایق عبارات حظی وافر؛ تا که گفت اندر حال وصیت: «علیکم بحفظ السرائر؛ فان الله تعالی مطلع علی الضمائر. بر شما بادا به حفظ اسرار؛ که خداوند تعالی دانندۀ ضمایر است.»

و حقیقت این ان بود که بنده مخاطب است به حفظ اسرار، همچنان که به حفظ اظهار. پس حفظ اسرار از التفات به اغیار بود و حفظ اظهار از مخالفت جبار.

ومیآید که چون قدریان غلبه گرفتند و مذهب اهل اعتزال اندر جهان پراکنده شد، حسن البصری رضی الله عنه به حسن بن علی رضی الله عنهما نامه ای نبشت و گفت:

السلام علیک یابن رسول الله و قره عینه، و رحمه الله و برکاته.

اما بعد، فانکم، معاشر بنی هاشم، کالفلک الجاریه فی اللجج، و مصابیح الدجی، و اعلام الهدی و الائمه القاده، الذین من تبعهم نجا، کسفینه نوح المشحونه التی یول الیها المومنون و ینجو فیها المتمسکون. فما قولک، یابن رسول الله صلی الله علیه عند حیرتنا فی القدر و اختلافنا فی الاستطاعه؟ لتعلمشنا بما تاکد علیه رایک، فانکم «ذریه بعضها من بعض» بعلم الله علمتم، و هو الشاهد علیکم و انتم شهداء الله علی الناس، والسلام.

معنی این، آن بود که: سلام خدای بر تو باد، ای پسر پیغمبر خدای و روشنایی چشم او، رحمت خدای بر شما باد و برکات او. شما جملگی بنی هاشم چون کشتیهای روانید اندر دریاها و ستارگان تابندهاید و علامات هدایت و امامان دین. هر که متابع شما بود نجات یابد، چون متابعان کشتی نوح که بدان نجات یافتند مومنان. تو چه می گویی، یا پسر پیغامبر صلی الله علیه اندر تحیر ما اندر قدر و اختلاف ما اندر استطاعت؟ تا ما بدانیم که روش تو چیست اندر آن و شما ذریۀ پیغامبرید علیه السلام و هرگز منقطع نخواهید گشت. علمتان به تعلیم خدای است عز و جل و او نگاه دارنده و حافظ شماست و شما از آن خلق.