والبیت یعرفه و الحل والحرم

هشام گفت: «من ورانشناسم.» و مرادش آن بود تا اهل شام مر او را نشناسند و بدو تولا نکنند و به امارت وی رغبت ننمایند.

فرزدق شاعر آن جا استاده بود، گفت: «من او را شناسم.» گفتند: «آن کیست، یابافراس؟ ما را خبرده، که سخت مهیب جوانی دیدیم وی را.» فرزدق گفت: «شما گوش دارید تا به ارتجال صفت نسبت وی کنم:

هذا الذی تعرف البطحاء وطاته

هذا بن خیر عباد الله کلهم

هذا التقی النقی الطاهر العلم

هذا ابن فاطمه الزهراء، ویحکم