همان شب وی را به خواب دیدند گفتند: «خدای عز و جل با توچه کرد؟» گفت، رحمهالله علیه: «لاتسالنی عن هذا، ولیکن استرحت من دنیاکم. مرا از این مپرسید، ولیکن از دنیای شما برستم.»

و ازوی می آید که گفت، اندر مجلس خود: «شرح صدور المتقین بنور الیقین و کشف بصائر الموقنین بنور حقائق الایمان.»

متقی را از یقین چاره نیست؛ که دلش به نور یقین مشرح است و موقن را از حقایق ایمان چاره نیست؛ که بصایر عقل وی به نور ایمان روشن است. پس هرجای که ایمان بود یقین بود و هر جای که یقین بود تقوی بود؛ از آن چه ایشان قرینۀ یکدیگرند یکی تابع دیگری بود. والله اعلم.