گروهی آنان که از حق تعالی راضی اند به عطا و آن معرفت است.

و از امیرالمومنین حسین بن علی رضی الله عنه، و کرم وجهه پرسیدند از قول بوذر غفاری رضی الله عنه که گفت: «الفقر الی احب من الغنی و السقم احب من الصحه.» فقال: «رحم الله اباذر، اما انا فاقول: من اشرف علی حسن اختیار الله لم یتمن الا ما اختار الله له.»

:«درویشی به نزدیک من دوست تر از توانگری و بیماری دوست تر از تندرستی.» حسین رضی الله عنه گفت: «رحمت خدای بر بوذر باد، اما من گویم: هرکه را بر حسن اختیار خدای اشراف افتد هیچ تمنا نکند؛ به جز آن که حق تعالی وی را اختیار کرده باشد.»

و چون بنده اختیار حق بدید و از اختیار خود اعراض کرد، از همه اندوهان برست و این اندر غیبت درست نیاید؛ که این را حضور باید؛ «لان الرضا للاحزان نافیه و للغفله معافیه.» رضا مرد را از اندوهان برهاند و از چنگ غفلت برباید و اندیشۀ غیر از دل بزداید و از بند مشقت ها آزاد گرداند؛ که رضا را صفت رهانیدن است. اما حقیقت معاملات رضا بسنده کاری بنده باشد به علم خداوند عز و جل و اعتقاد وی که خداوند تعالی در همه احوال بدون بیناست، و اهل این بر چهار قسمت اند:

و گروهی آنان که راضی اند به نعما، و آن دنیاست.

و گروهی آنان که راضی اند به بلا، و آن محن گوناگون است.

و گروهی آنان که راضی اند به اصطفا، و آن محبت است.