در لعل بتان شکر نهادی

ای سودکن همه زیان ها

فریاد ز تیرهای غمزه

وز ابروهای چون کمان ها

بگشاده به طمع آن دهان ها

ای داده به دست ما کلیدی

بگشاده بدان در جهان ها