ای داده به دست ما کلیدی

وز ابروهای چون کمان ها

در لعل بتان شکر نهادی

بگشاده به طمع آن دهان ها

بگشاده بدان در جهان ها

گر زانک نه در میان مایی

برجسته چراست این میان ها