و اندر فرق این، مشایخ را لطیفه ای است حالی و از روی ظاهر قال این عبارات به هم نزدیک است؛ که چه حضور به حق و چه غیبت از خود و آن که از خود غایب نیست به حق حاضر نیست و آن که حاضر است غایب است؛ چنان که چون جزع ایوب صلوات الله علیه اندر حال ورود بلا نه به خود بود؛ که اندر آن حال از خود غایب بود، حق تعالی عین آن جزع را از صبر جدا نکرد، و گفت: «مسنی الضر (۸۳/الانبیاء)»، خداوند تعالی فرمود: «انا وجدناه صابرا (۲۴/ص)». و این حکم بعین اندر این قصه عیان است. نیک تامل کن.

و از جنید رضی الله عنه می آید که گفت: «روزگاری چنان بود که اهل آسمان و زمین بر حیرت من می گریستند. باز چنان شد که من بر غیبت ایشان می گریستم. کنون باز چنان است که نه از ایشان خبر دارم نه از خود.» و این اشارتی نیکوست به حضور.

این است معنی غیبت و حضور که مختصر بیاوردم تا هم مسلک خفیفیان دانسته باشی و هم بدانی که مراد این قوم از غیبت و حضور چیست و اگر بیشتر غلو رود به تطویل انجامد و مذهب ما اختصار است اندر این کتاب.