فلقد صیرک الوجد من الاحشاء دانی

قد تحققت بسری فتناجاک لسانی

واجتمعنا لمعان وافترقنا لمعانی

فلئن غیبک التعظیم عن لحظ عیانی

اجتماع اسرار را جمع گفته است و مناجات زیان را تفرقه و آنگاه جمع و تفرقه هر دو اندر خود نشان کرده است و قاعدۀ آن خود را نهاده و این سخت لطیف است.