هر جان که بدیده او چنین را

آن چشم و چراغ آسمان را

آن زنده کننده زمین را

ای گشته چنان و آن چنانتر

گفتا که که را کشم به زاری

گفتمش که بنده کمین را

این گفتن بود و ناگهانی