این گفتن بود و ناگهانی

هر جان که بدیده او چنین را

گفتا که که را کشم به زاری

گفتمش که بنده کمین را

از غیب گشاد او کمین را

آتش درزد به هست بنده

وز بیخ بکند کبر و کین را