این است احکام توحید و مسلک ارباب معرفت اندر وی بر سبیل اختصار و بالله العون و العصمه.

و اندر حکایات معروف است که: چون ابراهیم خواص رضی الله عنه به کوفه به زیارت حسین بن منصور شد، وی را گفت: «یا ابراهیم، روزگار خود اندر چه گذاشتی؟» گفت: «خود را بر توکل درست کرده ام.» گفتا: «ضیعت عمرک فی عمران باطنک، فاین الفناء فی التوحید؟ ضایع کردی عمر اندر آبادانی باطن، فنای تو اندر توحید کجاست؟»

و اندر عبارات از توحید مر مشایخ را رحمهم الله سخن بسیار است که گروهی آن را فنا گفته اند که جز در بقای صفت درست نیاید و گروهی گفته اند که: جز فنای صفت، خود توحید نباشد و قیاس این بر جمع و تفرقه باید کرد تا معلوم شود.

و من که علی بن عثمان الجلابی ام می گویم: توحید از حق به بنده اسرار است و به عبارت هویدا نشود تا کسی آنرا به عبارت مزخرف بیاراید؛ که عبارت و معبر غیر باشد و اثبات غیر اندر توحید، اثبات شریک باشد. آنگاه آن لهو گردد و موحد الهی بود نه لاهی.