و جماعتی دیگر از فقهای امت چون مالک و شافعی و احمد و به جز ایشان جماعتی بر آن قول پیشین اند. و باز ابوحنیفه و الحسین بن فضل البلخی، و اصحابهم چون محمد بن الحسن وداود طایی و ابویوسف رحمهم الله بر این قول بازپسین اند.

و من اندر بیان این، کتابی کرده ام جدا مراد این جا اثبات اعتقاد مشایخ است از متصوفه و جمهور ایشان اندر ایمان به دو قسمت اند، چنان که فقهای فریقین:

گروهی گویند که: «قول و تصدیق و عمل ایمان است.» چون فضیل عیاض و بشر حافی و خیر النساج و سمنون المحب و ابوحمزۀ بغدادی و محمد جریری رضوان الله علیهم و جز ایشان جماعتی بسیار.

و گروهی گویند: «ایمان قول و تصدیق است.» چون ابراهیم ادهم و ذی النون المصری و ابویزید و حاتم و ابوسلیمان دارانی و حارث محاسبی و جنید و سهل ابن عبدالله و شقیق و محمد بن الفضل البلخی و به جز ایشان، رضوان الله علیهم اجمعین.

و به حقیقت این خلاف به عبارت باز می گردد بدون معنی. کنون من این معنی را بیان کنم به طریق اقتصار تا تو را معلوم گردد تا بدین خلاف کس را اندر ایمان مخالف الاصل نگویی، ان شاء الله.