پس بدان که طهارت بر دو گونه بود: یکی طهارت تن و دیگر طهارت دل.

از پس ایمان نخستین چیز که بر بنده فریضه شود طهارت کردن بود مر گزارد نماز راو آن طهارت بدن بود از نجاست و جنابت و شستن سه اندام و مسح کردن بر سر بر متابعت شریعت و یا تیمم در حال فقد آب یا شدت مرض و یا خوف مرض؛ چنان که احکام این معلوم است.

چنان که بی طهارت بدن نماز درست نیاید، بی طهارت دل معرفت درست نیاید پس طهارت تن را آب مطلق باید به آب مشوش و مستعمل نشاید و طهارت دل را توحید محض باید به اعتقاد مختلط و مشوش نشاید. پس این طایفه پیوسته بظاهر بر طهارت باشند و بباطن بر توحید؛ کما امر النبی، علیه السلام: «داوم علی الوضوء یحببک حافظاک.» و قوله، تعالی: «ان الله یحب التوابین و یحب المتطهرین (۲۲۲/البقره).»

پس هر که به ظاهر بر طهارت مداومت کند ملائکه وی را دوست دارند، و هرکه به باطن بر توحید قیام کند خداوند تعالی وی را دوست دارد و رسول صلی الله علیه پیوسته می گفتی: «اللهم طهر قلبی من النفاق. بار خدایا دلم را از نفاق پاک گردان»، و به هیچ حال نفاق اندر دلش صورت نگرفتی، اما رویت کرامات خویشتن مر او را می اثبات غیر نمود و اثبات غیر نفاق بود اندر محل توحید هر چند یک ذره از کرامات مشایخ سرمۀ دیدۀ مریدان کردند، آخر اندر محل کمال آن حجاب مکرم بوده است؛ از آن چه هرچه غیر بود رویت آن آفت بود، خواه خود را بیند خواه دیگری را.

و ابویزید گفت، رضی الله عنه: «نفاق العارفین افضل من اخلاص المریدین.»