پس هر که به ظاهر بر طهارت مداومت کند ملائکه وی را دوست دارند، و هرکه به باطن بر توحید قیام کند خداوند تعالی وی را دوست دارد و رسول صلی الله علیه پیوسته می گفتی: «اللهم طهر قلبی من النفاق. بار خدایا دلم را از نفاق پاک گردان»، و به هیچ حال نفاق اندر دلش صورت نگرفتی، اما رویت کرامات خویشتن مر او را می اثبات غیر نمود و اثبات غیر نفاق بود اندر محل توحید هر چند یک ذره از کرامات مشایخ سرمۀ دیدۀ مریدان کردند، آخر اندر محل کمال آن حجاب مکرم بوده است؛ از آن چه هرچه غیر بود رویت آن آفت بود، خواه خود را بیند خواه دیگری را.

از پس ایمان نخستین چیز که بر بنده فریضه شود طهارت کردن بود مر گزارد نماز راو آن طهارت بدن بود از نجاست و جنابت و شستن سه اندام و مسح کردن بر سر بر متابعت شریعت و یا تیمم در حال فقد آب یا شدت مرض و یا خوف مرض؛ چنان که احکام این معلوم است.

پس بدان که طهارت بر دو گونه بود: یکی طهارت تن و دیگر طهارت دل.

چنان که بی طهارت بدن نماز درست نیاید، بی طهارت دل معرفت درست نیاید پس طهارت تن را آب مطلق باید به آب مشوش و مستعمل نشاید و طهارت دل را توحید محض باید به اعتقاد مختلط و مشوش نشاید. پس این طایفه پیوسته بظاهر بر طهارت باشند و بباطن بر توحید؛ کما امر النبی، علیه السلام: «داوم علی الوضوء یحببک حافظاک.» و قوله، تعالی: «ان الله یحب التوابین و یحب المتطهرین (۲۲۲/البقره).»

و ابویزید گفت، رضی الله عنه: «نفاق العارفین افضل من اخلاص المریدین.»

نفاق رسیدگان فاضل تر از اخلاص طالبان؛ یعنی آن چه مرید را مقام باشد کامل را حجاب باشد مرید را همت آن که کرامات یابد و کامل را همت آن که مکرم یابد.

و در جمله اثبات کرمات مر اهل حق را نفاق نماید؛ از آن چه آن معانقۀ غیر باشد. پس آفت دوستان خدای، نجات جمله اهل معصیت بود از معصیت و آفت اهل معصیت، نجات جمله اهل ضلالت از ضلالت؛ که اگر کافران بدانندی که معصیت ایشان ناپسند خدای عز و جل است، چنان که عاصیان دانند، جمله از کفرنجات یابندی و اگر عاصیان بدانندی که جملۀ معاملات ایشان محل علت است، چنان که دوستان دانند جمله از معصیت نجات یابندی و از همه آفات طاهر شوندی.