و اندر این معنی گوید:

اذا ما تمنی الناس روحا و راحه

تمنیت ان القاک یا عز خالیا

و نیز گویند که: «حب» اسمی است مر صفای مودت را موضوع؛ از آن چه عرب مر صفای بیاض انسان چشم را «حبه الانسان» خوانند(!)، چنان که صفای سویدای دل را «حبه القلب». پس این یکی محل محبت آمد و آن یکی محل رویت از آن معنی را که دل و دیده اندر دوستی مقارن بودند.

القلب یحسد عینی لذه النظر

و العین تحسد قلبی لذه الفکر