و مر مرید حق را هیچ چیز مضرتر از خوردن بسیار نیست. و پیش از این اندر این کتاب، اندر «باب الجوع» طرفی از این معنی گفتهام؛ اما این جا این مقدار اندر خور می باشد.

بدان که آدمی را از اکل چاره نیست؛ که اقامت تالیف طبایع جز به طعام و شراب نیست؛ اما شرط مروت آن است که اندر آن مبالغت نکند و روز و شب خود را در اندیشۀ آن مشغول نگرداند.

شافعی گوید، رحمه الله علیه: «من کان همته مایدخل فی جوفه، فان قیمته مایخرج منه.»

و اندر حکایات یافتم که: ابویزید را رضی الله عنه پرسیدند که: «چرا تو مدح گرسنگی بسیار گویی؟» گفت: «آری، اگر فرعون گرسنه بودی، هرگز انا ربکم الاعلی (۲۴/النازعات) نگفتی و اگر قارون گرسنه بودی باغی نگشتی؛ و ثعلبه تا گرسنه بود به همه زبان ها ستوده بود، چون سیر شد نفاق ظاهر کرد.» و قال الله تعالی: «والذین کفروا یتمتعون و یاکلون کما تاکل الانعام و النار مثوی لهم(۱۲/محمد).»

و سهل بن عبدالله رضی الله عنه گفت: «شکم پر از خمر حرام دوست تر دارم که پر از طعام حلال.» گفتند: «چرا؟» گفت: «از برای آن که چون شکم پر از خمرم بود، عقل بیارامد و آتش شهوت بمیرد و خلق از دست و زبان وی ایمن شوند؛ اما چون پر طعام حلال بود فضول آرزو کند و شهوت قوت گیرد و نفس به طلب نصیب های خود سر برآرد.»

و گفته اند مشایخ در صفت ایشان که: «اکلهم کاکل المرضی و نومه کنوم الغرقی. خوردنشان چون از آن بیماران بود و خوابشان چون خواب غرقه شدگان.»