مرا گفت: «باز گوی این بیت را.»بازگفتم. وی به حکم تواجد قدمی چند بر زمین زد. چون نگاه کردم، آن اقدام وی، چون به موم، به سنگ فرو می رفت آنگاه بیهوش بیفتاد چون به هوش آمد مرا گفت: «اندر روضۀ بهشت بودم تو ندیدی.»

غیر ان لم یعلموا عشقی لمن

ما فی الانسان شیء حسن

الا واحسن منه صوت حسن

و از این جنس حکایات بیش از این است که این کتاب آن رامحتمل باشد.

و من اندر معاینه درویشی دیدم اندر جبال آذربایگان که می رفت و می گفت این بیت ها بشتاب:

والله ما طلعت شمس وما غربت