و من اندر معاینه درویشی دیدم اندر جبال آذربایگان که می رفت و می گفت این بیت ها بشتاب:

الا واحسن منه صوت حسن

مرا گفت: «باز گوی این بیت را.»بازگفتم. وی به حکم تواجد قدمی چند بر زمین زد. چون نگاه کردم، آن اقدام وی، چون به موم، به سنگ فرو می رفت آنگاه بیهوش بیفتاد چون به هوش آمد مرا گفت: «اندر روضۀ بهشت بودم تو ندیدی.»

و از این جنس حکایات بیش از این است که این کتاب آن رامحتمل باشد.

والله ما طلعت شمس وما غربت

الا و انت منی قلبی ووسواسی

ولا تنفست محزونا ولا فرحا