نقل است که وقتی یکی را دید که عصابه ای بر سر بسته بود.

صالح گفت: عجبا! مردی جاهل و زنی ضعیف دانا.

یک روز رابعه را دید که می گفت: وا اندوها!

گفت: چنین گوی که وای از بی اندوهیا، که اگر اندوهگین بودی زهرت نبودی که نفس زدی.

گفت: چرا عصابه بسته ای؟

گفت: سرم درد می کند.

رابعه گفت: تو را چند سال است؟