ببردند. جوان گفت: مهمان من باش.

و گفت: هیچکس در نیافت پایگاه مردان، به نماز و روزه و غزو و حج مگر بدانکه بدانست که در حلق خویش چه درمی آورد.

گفتند: جوانی است صاحب وجد، و حالتی دارد، و ریاضتی شگرف می کند.

ابراهیم گفت: مرا آنجا برید تا او را ببینم.

سه روز آنجا باشید و مراقبت حال آن جوان کرد، زیادت از آن بود که گفته بودند، جمله شب بی خواب و بی قرار بود. یک لحظه نمی آسود و نمی خفت. ابراهیم را غیرتی آمد. گفت: ما چنین فسرده و وی جمله شب بی خواب و بی قرار؟

گفت: بیا تا بحث حال او کنیم تا هیچ از شیطان در این حالت راه یافته است یا همه خالص است چنانکه می باید.

پس با خود گفت: آنچه اساس کار است تفحص باید کرد.