بر چنین خوانی چه چینی خرده تتماج را

همچو فرزین کژروست و رخ سیه بر نطع شاه

آنک تلقین می کند شطرنج مر لجلاج را

ای که میرخوان به غراقان روحانی شدی

عاشق آشفته از آن گوید که اندر شهر دل

عشق دایم می کند این غارت و تاراج را

بس کن ایرا بلبل عشقش نواها می زند