عشق دایم می کند این غارت و تاراج را

ای که میرخوان به غراقان روحانی شدی

بر چنین خوانی چه چینی خرده تتماج را

عاشق آشفته از آن گوید که اندر شهر دل

بس کن ایرا بلبل عشقش نواها می زند

پیش بلبل چه محل باشد دم دراج را