گفت: به قرآن که حق تعالی می فرماید: و اما من خاف مقام ربه و نهی النفس عن الهوی فان الجنه هی الماوی و هرکه او قصد معصیت کند و بیم خدای او را از آن بازداشت، بهشت جای اوست.

گفت: بلی! به خدای که چنین است.

گفت: من حکم کردم که تو اهل بهشتی.

علما آواز برآوردند، به چه دلیل و حجت.

همه فریاد برآوردند و گفتند: در حال طفولیت چنین بود، در شباب چون بود؟

نقل است که یکبار در میان درس ده بار برخاست و بنشست. گفتند: چه حال است؟

گفت: علوی زاده ای بر در بازی می کند. هربار که در برابر من آید، حرمت او را بر می خیزم که روا نبود فرزند رسول فراز آید و برنخیزی.