این چنین بیشی کند بر نقده کانی چرا

دیده ات را چون نظر از دیده باقی رسید

دیده ات شرمین شود از دیده فانی چرا

آن که او را کس به نسیه و نقد نستاند به خاک

آن سیه جانی که کفر از جان تلخش ننگ داشت

زهر ریزد بر تو و تو شهد ایمانی چرا

تو چنین لرزان او باشی و او سایه توست