و گفت: هر کرا مودت حق بود کس بر وی غالب نتواند شد.

و گفت: تقوی آنست که بگوشۀ چشم به لذات دنیا بازننگری و بدل در آن تفکر نکنی.

و گفت: بزرگ داشتن حرمت مومن از بزرگ داشتن حرمت خداوند بود و به حرمت بنده به محل حقیقت تقوی رسد.

و گفت: در باطن نگرستن معرفت حق از دل ببرد.

و گفت: دنیا را بوحشت داغ کرده اند تا انس مطیعان خدای به خدای بود نه به دنیا.

و گفت: خوف می باید که خوف بیش از رجا است که حق تعالی بهشت را بیافرید و دوزخ و هیچکس به بهشت نتواند رسید تا به دوزخ گذر نکند.

و گفت: بیشتر چیزی که عارفان از آن بترسند خوف از فوت حق بود.