شرم آرد جان و دل تا سجده آرد هوشیار

تا ابدهای ابد خود این سر و پایان ما

شکر ایزد را که جمله چشمه حیوان ها

تیره باشد پیش لطف چشمه حیوان ما

پیش چشم مست مخمور خوش جانان ما

دیو گیرد عشق را از غصه هم این عقل را

ناگهان گیرد گلوی عقل آدم سان ما