شکر آن را سوی تبریز معظم رو نهد

آن قباد و سنجر و اسکندر و خاقان ما

تا ز خاک پاش بگشاید دو چشم سر به غیب

تا ببیند حال اولیان و آخریان ما

کز زمینش می بروید نرگس و ریحان ما