چون بدیدندی به ناگه ماه خوب اخلاق را

غلبه جان ها در آن جا پشت پا بر پشت پا

رنگ رخ ها بی زبان می گفت آن اذواق را

سرد گشتی باز ذوق مستی و نقل و سماع

چون بدید آن شاه ما بر در نشسته بندگان

وان در از شکلی که نومیدی دهد مشتاق را

شاه ما دستی بزد بشکست آن در را چنانک