سرد گشتی باز ذوق مستی و نقل و سماع

نقش ها می رست و می شد در نهان آن طاق را

غلبه جان ها در آن جا پشت پا بر پشت پا

رنگ رخ ها بی زبان می گفت آن اذواق را

چون بدیدندی به ناگه ماه خوب اخلاق را

چون بدید آن شاه ما بر در نشسته بندگان

وان در از شکلی که نومیدی دهد مشتاق را